موازی

مأیوسم از صدای تو خنیاگر!
گلبرگ های من همه پژمرده

آنکه خزیده کنج خراباتش
خون مرا و حقِّ تو را خورده

در تو هزار آهِ فرومانده
در من هزار بغضِ فروخورده

...